De beroemde "bijna" zoen

Ze kijken samen film, dat wil zeggen, zij daar, hij hier en hun televisies op dezelfde zender, converserend via MSN. In de film komt de beroemde "bijna zoen" voor.

"Ah, de beroemde "bijna" zoen", zegt ze.

Hij krijgt een déja-vu naar twee dagen ervoor toen ze nog dicht naast hem stond en zei:"Voel jij dat ook?"

"Ken je hem?" vraagt hij.

"Ja" zegt ze, wat hem blij maakt en tegelijkertijd slaat hij zichzelf voor z'n kop want dat had ook de beroemde "helemaal" zoen kunnen zijn.

Ik zit in een schuur

ik weet niet hoe ik hier gekomen ben, waarom ik hier ben en wat er aan de hand is. Ik kijk naar buiten, het is donker, het lijkt er op dat er iets is geland of neergestort, het is me niet helemaal duidelijk.

Tegenover de schuur staat een huis, tussen de schuur en het huis ligt gras, het geheel omheind met een schutting.
De drang om naar het huis te gaan is groot maar het gevaar ligt op de loer.

Het is donker buiten, ik heb een zaklamp, ik schijn de duisternis in.

Plots zie ik wat bewegen, iets wat in mijn belevenis door moet gaan voor een vreemdsoortig wezen. Ze zijn plat, hebben een rechthoekig hoofd met ronde hoeken. Ze, hoewel ik er maar een zie. Ik attendeer de anderen, maar te laat. Ik wordt voor gek verklaard maar ik weet wat ik gezien heb.

De drang om over te steken naar 't huis is toegenomen en we besluiten de overtocht te wagen. Ik neem mijn zaklamp en schijn wederom de duisternis in, het is mistig, nee niet mistig, wazig is het goede woord. We zijn alert maar zien niets en bereiken veilig het huis.

Eenmaal binnen kijk ik weer naar buiten, plots zie ik er weer een lopen. Langs de schutting. Ik licht de anderen in maar hij heeft zich plat tegen de schutting gedrukt en zich onzichtbaar gemaakt zoals een kameleon de kleur van z'n omgeving kan aannemen. Maar ik zie hem.

Ik besluit erheen te lopen, te rennen. Hij maakt zich uit de voeten en ik achtervolg hem. Hij rent, ik ren erachteraan, zo hard als ik kan maar ik kom niet dichterbij. Voor mijn gevoel kan ik harder maar t gaat niet. Plots neemt hij een duik de bosjes in, tussen de bosjes zie ik een gat opdoemen waar hij in verdwijnt. Ik spring er overheen en verwacht in het gat gezogen te worden of bij mijn benen gepakt te worden en in 't gat te verdwijnen. Maar er gebeurt niets, helemaal niets.

Moeizaam rollen

mijn rolschaatsen over het grindpad waarlangs eens stacaravans stonden. De hekjes zijn weg, de caravans zijn weg, alleen de tuintjes liggen er nog.
Op de plek waar de caravan van Wilco stond ligt een dood schaap tussen de bomen. Ik rolschaats door de tuin van oom Ad, de heuvel op richting uitgang.

Op een stenen paadje kom ik inlineskaters tegen die me boos aankijken, alsmede een jongen op een crossfiets. Een jongen die ik zelf had kunnen zijn.

Ik besluit de heuvel weer af te rollen, nog steeds gaat het moeizaam alsof de wielen te strak vastgedraaid zijn.

Terug naar beneden, door de tuin van oom Ad die al 15 jaar geleden overleden is, waar zijn vrouw nog altijd in de stoel op de vlonder zit. Net als de vrouw waarvan ik altijd vond dat ze op m'n oma leek alleen dan met een flink doorrookte stem en vlekken in haar gezicht.

Over de vlonder, langs de vijver en onder een railing door kom ik weer op het grindpad wat zand is geworden.
De hekjes langs de kant zijn weg, net als de caravans, maar de tuintjes die liggen er nog. Het dode schaap wat op de plek ligt waar ooit de caravan van Wilco stond is inmiddels bedolven onder een berg aarde, bovengronds begraven.

De wekker, 10.15u

De avonturen van Bob en Avril deel 3

We reden ons te pletter tegen een auto. Zij raakte in coma, ik mocht na 2 dagen naar huis. Bijna was ik haar voor goed kwijt. Vijf en een halve maand is een kwart van de totale tijd dat we samen waren. Zo lang was zij niet aan mijn zijde.

Afgelopen zaterdag kreeg ik telefoon van de dokter, hij vertelde dat ze ontwaakt was. Ik kon het bijna niet geloven. Woensdag zullen we herenigd worden, kunnen we weer samen op pad. Zal ik haar berijden als nooit tevoren. De horizon voorbijgaan.

Avril is back!!

Soms

gaan de dingen niet zoals je wilt dat ze gaan.....

De Vloek op Drummers

Er lijkt een soort vloek te rusten op drummers.

In mei jongstleden ging Erik Jansen van o.a. Funeral Oration en Gepopel, hij viel van de trap, raakte in coma en werd niet meer wakker.
Vorig jaar om deze tijd ging Marcel van der Linden, drummer van De Anacondas naar de gene zijde.
En afgelopen week ging Michel Weijgertse van Schumacher en Union Morbide na een hartstilstand. Allemaal uit dezelfde scene en van dezelfde generatie.

Eigenlijk ben ik niet zo bijgelovig maar op dit soort momenten ga je nadenken. Ik ben dan niet van dezelfde generatie maar huis wel in die kringen rond en als ik me bedenk wat mij de afgelopen 15 maanden is overkomen, is het een godswonder dat ik me nog achter mijn potten, pannen en deksels kan verschuilen als een of andere mafkees weer eens heeft bedacht dat ik met mijn bandje ergens de sfeer moet komen verzieken.

Nee, het drummer zijn blijkt niet over rozen te gaan, het is constant op je hoede zijn en ogen in je achterhoofd hebben en voorál niét rustig aan gaan doen want drummers, die zijn al zo schaars.

Dag Michel

Een paar weken geleden stapte ik op de bus op Sloterdijk, daar zag ik hem lopen. Ik voelde de drang tot conversatie maar de bus reed al weg. Ik zwaaide maar hij zag me niet. Ik dacht hem binnenkort nog wel weer te spreken, bij een gezamenlijk optredentje ofzo.

Vandaag kwam het bericht dat ik hem nooit meer zal spreken...

Dag Michel.